Ośmiotysięcznik

Ośmiotysięcznik, jest popularnym określeniem dla gór, używanym zarówno wśród geografów, himalaistów oraz miłośników gór. Ośmiotysięcznik to określenie dla szczytu, którego wierzchołek wznosi się na ponad 8 tysięcy metrów wysokości ponad poziom morza. Łączna ilość ośmiotysięczników to 14, z czego 10 znajduje się w Himalajach i 4 w Karakorum. Wśród nich, można wyróżnić pięć tak zwanych wysokich ośmiotysięczników, są to: Everest, K2, Kanchenjunga, Lhotse i Makalu, mające ponad 8500 metrów (w przypadku Makalu – prawie). Dobrze wiedzieć, że magiczne 8000 m n.pm. występuje tylko w układzie metrycznym miar. W anglosaskim układzie wysokości szczytów podajemy w stopach i wtedy pojawiają się dwudziesto- i dwudziestopięciotysięczniki.

Na wysokości 8000 metrów ciśnienie atmosferyczne (a co za tym idzie zawartość tlenu w powietrzu) jest prawie trzykrotnie mniejsze niż na poziomie morza. Jest to główna przyczyna, dla której pierwsze wejście człowieka na wierzchołek szczytu ośmiotysięcznego miało miejsce dopiero w 1950 roku (Annapurna). Wcześniej jednak osiągano i przekraczano granicę ośmiu tysięcy metrów, na przykład podczas prób zdobycia Everestu przez wyprawy brytyjskie w latach 20. ubiegłego wieku.

Koroną Himalajów, tak określa się całą czternastkę ośmiotysięczników, nie jest to zbyt precyzyjne określenie, prawidłowo powinno się mówić Korona Himalajów i Karakorum. Błędna nazwa, oraz określenie to Koroną Gór, która określa najwyższe szczyty górskie wszystkich kontynentów.